کسی بی خبر آمد مرا دست خودم داد

کسی مثل خودم غم کسی مثل خودم شاد

کسی مثل پرستو در اندیشه پرواز

کسی بسته و آزاد اسیر قفسی باز

کسی خنده کسی غم کسی شادی و ماتم

کسی ساده کسی صاف کسی در هم بر هم

کسی مثل ترانه کسی مثل خودم لال

کسی سرخ و رسیده کسی سبز و کسی کال

کسی مثل تو ای دوست مرا یک شبه رویاند

کسی مرصیه آورد برای دل من خواند

من از خواب پریدم شدم یک غزل زرد

و یک شاعر غمگین مرا زمزمه میکرد

   تموم آرزوی من زیارت امام رضاست

امروز همه رفتن مشهد دنیا و  آدماش دست به دست هم دادن که من از اتوبوس جا بمونم ...

زیر چتر آفتاب
در حرم نشسته ام
دل به روی غصه ها
شادمانه بسته ام

ابر تیره دلم
پاره پاره می شود
آسمان قلب من
پر ستاره می شود

یک صدای آشنا
از فضای رو به رو
می رسد به گوش من
بق بقو بقو بقو

بق بقو بقو کنان
دسته کبوتران
آب و دانه می خورند
می پرند در آسمان

می شوم کبوتری
چون کبوتر حرم
دور گنبد طلا
شادمانه می پرم 

یا اما رضا 

یا امام رضا دوست دارم صدات کنم، تو هم منو نگاه کنی 

 من تورونگات کنم، تو هم منو صدا کنی 

 قربون صفات برم، از راه دوری اومدم  

جای دوری نمیره، اگه منو نگاه کنی 

 دل من زندونیه، تویی که تنها میتونی 

 این قفس رو وا کنی، پرنده رو رها کنی 

 میشه کنج حرمت، گوشه قلب من باشه 

 میشه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی 

 تو غریبی ومنم غریبم 

 اما چی میشه دل این غریبه رو با خودت آشنا کنی 

 دوست دارم تو ایوون آیینت از صبح تا غروب 

 من باهات صفا کنم، تو هم منو دوا کنی 

 دلمو گره زدم به پنجرت دارم میرم 

 دوست دارم تا برمی گردم گره ها رو وا کنی 

 دوست دارم از حالا تا صبح محشر 

همه شب من رضا رضا بگم، تو هم منو رضا کنی

سروده امام خامنه ای

تو که خود خال لبی از چه گرفتار شدی

تو طبیب همه ای از چه تو بیمار شدی

تو که فارغ شده بودی ز همه کون و مکان

دار منصور بریدی همه تن دار شدی

عشق معشوق وغم دوست بزد بر تو شر

ببریدی ز همه خلق و به خلق یار شدی

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

و حرفهایی هست برای نگفتن حرفهایی که هرگز سر به ابتزال گفتن فرو نمی آورند

و سرمایه های ماورایی هرکس حرفهایست که برای نگفتن دارد

حرفهایی که پاره های بودن آدمی اند و بیان نمیشوند مگر اینکه مخاطب خویش را بیابند...

(شاندل شاعر بزرگ فرا انسه در مقدمه کتاب آفرینش)

پرواز در هوای خیال تو دیدنی ست 

حرفی بزن که موج صدایت شنیدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشین کلام تو چیدنی ست

یک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

این قطره هم به شوق نگاهت چکیدنی ست

خم شد ، شکست پشت دل ِ نازکم ولی

بار غمت ،عزیز تر از جان ، کشیدنی ست

من در فضای خلوت تو خیمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشیدنی ست

 تا اوج ، راهی ام به تماشای من بیا

با بالهای عشق تو پرواز دیدنی ست

حس گنگ من و دریا !

کلبه ام پنجره ای باز به دریا دارد
خوب من , منظره خوب تماشا دارد
ساختم آینه ای را به بلندای خیال
تا خودت را به تماشای خودت وادارد
راز گیسوی تو دنیای شگفت انگیزی است
که به اندازه صد فلسفه معنا دارد
گوش کن , خواسته ام خواهش بی جایی نیست
اگر آیینه دستت بشوم جا دارد
چشم یک دهکده افتاده به زیبایی تو
یعنی این دهکده , یک دهکده رسوا دارد
کوزه بر دوش , سر چشمه بیا تا گویند
عجب این دهکده سرچشمه زیبا دارد
در تو یک وسوسه مبهم و سرگردان است
از همان وسوسه هایی که یهودا دارد
عشق را با همه شیرینی و شورانگیزی
لحظه هایی است که افسوس و دریغا دارد
بی قرار آمدن , آشفتن و آرام شدن
حس گنگی است که من دارم و دریا دارد
یخ نزن , رود معمایی من , جاری باش
دل دریاییم آغوش پذیرا دارد

  منو ببخش :

  منو ببخش عزیز دل اگه میگم با من نمون

  دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

  ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

  با پول اون نخ خریدم زخم دلم رو دوختمش

  همسفر شعرو جنون عاشق ترین عالمم

  تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

  بین منو تو فاصلس یک در سرد و اهنی

  من که کلیدی ندارم تو واسه چی در میزنی

  این در سرد لعنتی شاید نخواد که وا بشه

  قلبتو بردارو برو قطار داره سوت میگشه

  همسفر شعر و حنون عاشق ترین عالمم

 تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم...

کاشکی تا بـا دلت امشب کمی خلوت کنی

در سکوت پنجـره ، از خــاطره صحبت کنی

با سرِشک دیدگـانت ، قطره قطـره ، بی صدا

برکه ی خشکیــده را ، دریـا ی بـی وسعت کنی

کاشکـی تا در هجوم لحظـه های زندگی

لحظـه ای را هم برای عـاشقی فرصت کنی

کاشکـی در پشت یک تنهـایی و آشفتگی

زندگی را در فـراغ دوست ، بی طـاقت کنی

با مناجــات و دعــا ، در خلوتِ تاریک شب

بالهـای بسته را ، آزاد از حسرت کنی

ساده مثل ِ روزهـای بی ریـای کودکی

دوستت دارم  پریشان‌،  شانه  می‌خواهی چه کار؟ 

      دام   بگذاری  اسیرم‌،  دانه  می‌خواهی  چه کار؟

تا  ابد  دور  تو    می‌گردم‌،   بسوزان  عشق  کن

‌

ای که شاعر سوختی‌، پروانه می‌خواهی چه کار؟

مثل  من    آواره    شو   از   چاردیواری   درآ

!

در دل من  قصر داری‌، خانه می‌خواهی چه کار؟

خُرد   کن   آیینه را   در شعر   من خود را ببین

شرح   این  زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟

شرم  را  بگذار  و  یک  آغوش  در من گریه کن‌

مثل افتادن برگ ...مثل خوابیدنو مرگ...منو از یاد ببر...

مریم طهماسبی (آبادان)

دانلود آهنگ رضا صادقی (عادت)

به ميهماني گلهاي باغ مي آورد

و گيسوان بلندش را به بادها مي داد

و دستهاي سپيدش را به آب مي بخشيد

دلم براي کسي تنگ است

که چشمهاي قشنگش را

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

دلم براي کسي تنگ است

که همچو کودک معصومي

دلش براي دلم مي سوخت

و مهرباني را نثار من مي کرد

دلم براي کسي تنگ است

که تا شمال ترين شمال با من رفت

و در جنوب ترين جنوب با من بود

کسي که بي من ماند

کسي که با من نيست

کسي که . . .

- دگر کافي ست.

                      حميد مصدق 

سایت منبع

http://mohresokoot.blogfa.com/cat-5.aspx

به چنگم زلف دلدار است ، از عالم چه می‌خواهم ؟

تو را می‌خواستم ، افتاده ای چون گل به بالینم

فراغم از گل و خار است ، از عالم چه می‌خواهم ؟

بیا بر چشم بی‌خوابم نشین ، گل گوی و گل بشنو

تو یارم شو، خدا یار است ، از عالم چه می‌خواهم ؟

رودکی

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت

و گنچشكي كه هر روز از كنار پنجره

با مهرباني دانه بر مي داشت

تمام بال هايش غرق در انبوه قربت شد

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد

تمام هستيش از دست خواهد رفت."

همتم تا می‎رود ساز غزل گیرد به دست
طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می‎کند

بلبلی در سینه می‎نالد هنوزم کاین چمن
با خزان هم آشتی و گل‎فشانی می‎کند

ما به داغ عشقبازی‎ها نشستیم و هنوز
چشم پروین همچنان چشمک‎پرانی می‎کند

نای ما خاموش ولی این زهره‎ی شیطان هنوز
با همان شور و نوا دارد شبانی می‎کند

گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان
با همین نخوت که دارد آسمانی می‎کند

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز
در درونم زنده است و زندگانی می‎کند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من
خاطرم با خاطرات خود تبانی می‎کند

بی‌ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی
چون بهاران می‎رسد با من خزانی می‎کند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند
آنچه گردون می‎کند با ما نهانی می‎کند

می‌رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان
دفتر دوران ما هم بایگانی می‌کند

شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید
ور نه قاضی در قضا نامهربانی می‎کند

شهریار

چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فروریزد ز گردشهای گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

چو این تبدیلها آمد نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون

چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

مولوی

جواب زنده بودنم مرگ نبود؛ جون شما بود؟
مردن من مردن یک برگ نبود؛ تو رو به خدا بود؟

اون همه افسانه و افسون ولش؟
این دل پر خون ولش؟
دلهره‌ی گم کردن گدار مارون ولش؟
تماشای پرنده‌ها بالای کارون ولش؟
خیابونا، سوت زدنا، شپ شپ بارون ولش؟

دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
گفتی بیا زندگی خیلی زیباست؛ دویدم
چشم فرستادی برام تا ببینم؛ که دیدم

پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه؟
کنار این جوب روون معناش چیه؟
این همه راز، این همه رمز
این همه سر و اسرار معماست؟
آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟ نه والله!
مات و پریشونم کنی که چی بشه؟ نه بالله!
پریشونت نبودم؟
من،
حیرونت نبودم؟

تازه داشتم می‌فهمیدم که فهم من چقدر کمه
اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه
گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه
انجیر می‌خواد دنیا بیاد، آهن و فسفرش کمه

چشمای من آهن انجیر شدن
حلقه‌ای از حلقه‌ی زنجیر شدن
عمو زنجیر باف زنجیرتو بنازم
چشم من و انجیرتو بنازم

دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟

حسین پناهی

جانم بگير و صحبت جانانه‌ام ببخش
كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست

گم گشته‌ی ديار محبت كجا رود؟
نام حبيب هست و نشان حبيب نيست

عاشق منم كه يار به حالم نظر نكرد
ای خواجه درد هست و لیكن طبیب نیست

در كار عشق او كه جهانیش مدعی است
اين شكر چون كنیم كه ما را رقیب نیست

جانا نصاب حسن تو حد كمال یافت
و این بخت بین كه از تو هنوزم نصیب نیست

گلبانگ سایه گوش كن ای سرو خوش خرام
كاین سوز دل به نـاله‌ی هر عندليب نيست